KLZC Koninklijke Leuvense Zwemclub

Zondag 22 augustus, 11u. Taxi van dienst Henk begint aan zijn ronde, en bij zijn eerste stop weet hij al wat hij in zijn auto zal krijgen: stresskiekens! Sofie, Sarah, Thomas en Eouin werden vlot opgehaald (Gelukkig kan Henk beter autorijden dan zwemmen) en zo kon de reis beginnen naar wat voor KLZC een succes-editie zou worden van 100 jaar Damme-Brugge!

Onderweg naar Brugge werd er luchtig gepraat en gelachen, maar achter de lachende gezichten schuilde één groot vraagteken: waar ben ik aan begonnen? Zal ik het wel halen? Gaat het water niet te koud zijn? Is mijn wetsuit nu eigenlijk niet te klein? (noot van de zetduivel: alleen jeannetten zwemmen Damme-Brugge met wetsuit) Ik zal nog maar wat drinken, waar ligt mijn drinkbus nu weer?! En al dat drinken resulteerde al snel in een eerste plaspauze, één die we later in het water nog wel eens zouden herhalen (al wordt dit natuurlijk niet luidop gezegd!). We waren er bijna, hier en daar begon het al te kriebelen bij het zien van een kanaal of beekje…

Eénmaal aangekomen merkten we dat we ons nog maar net konden inschrijve. Jaja, deze wedstrijd is populair! We vervoegden ons met Hans en Edouard die al eerder ter plekke waren. Het KLZC-team was compleet!  Na het verkrijgen van de badmuts begon zowel de fysieke als de mentale voorbereiding: wetsuit aandoen, nog een hapje eten, slokje drinken, nog eens naar het toilet (in of uit het water, dat laat ik buiten de kwestie), en in de hoofden werd het startschot al meermaals gegeven.

Dan was het zover. Half aangekleed wachtten we met zen allen op de bus die ons naar de start zou brengen. Daar kwam de eerste stress (de eerste nog maar?) bij sommigen al boven: ‘Zoveel volk nog? Voor één bus?’ Zoals alle stress op voorhand zou ook deze volledig onnodig blijken. Tijdens de busrit werd het ‘parcours’ duchtig gecontroleerd, zeker de beruchte bocht werd gewikt en gewogen. Plots stonden we aan de start, het was nu niet lang meer! Iedereen stond klaar, en bij sommigen was de wetsuit al nat voor ze in het water doken, van het zweet, van de stress? (namen lijken mij overbodig, maar 't zal waarschijnlijk wel Henk geweest zijn…). Na wat aanschuiven lagen we met zen allen in het water, volledig klaar voor 4km beuken.

Van een echt startschot kunnen we niet spreken, we hebben het moeten doen met de meneer op de boot die zei: ‘Jos, we zullen ze maar laten vertrekken zeker?!’. Weg waren we. 4Km afzondering, 4km eenzame strijd tegen het water en af en toe wat planten en modder. Maar finishen zouden we! En hoe. Al onze teamleden hebben het schitterend gedaan, iedereen heeft zijn stoutste verwachtingen overtroffen en buiten het feit dat het een supertoffe wedstrijd is, maakte het dat nog een stuk fijner. Even napraten aan de aankomst, en daarna een verfrissende douche! Die hadden we wel verdiend, net als de frisse pint achteraf, waar al gepraat werd over de volgende editie… Het zijn soms rare mensen, die atleten…

Op de terugweg was het toch al wat stiller dan voorheen, de oogjes wogen al wat zwaarder, en in de hoofden werd de wedstrijd nog 4, 5 keer opnieuw gezwommen. De term ‘stress’ is vaak gevallen, maar we hebben ze op de grond laten liggen (om te eindigen met een woordspeling).
Proficiat aan alle deelnemers, met in het bijzonder onze eigen teamleden. Het was een schitterende dag, een die zeker voor herhaling vatbaar is!

Tot volgend jaar!

Thomas de Geest. (correcties door juf Sofie en de zetduivel)